W procesie wychowawczym dziecka największy wpływ wywiera na nie rodzina, a zwłaszcza matka. Kształtująca się między nimi więź emocjonalna może w istotny sposób wpływać na życie dziecka we wczesnym etapie rozwoju, jak i życiu dorosłym.

To, jaka relacja nawiąże się między głównym opiekunem dziecka, którym zazwyczaj jest jego matka, a samym dzieckiem we wczesnym etapie jego rozwoju może wpływać na to, jak dziecko będzie rozwijać się emocjonalnie, jaka więź emocjonalna między nim a innymi osobami będzie tworzyć w późniejszym życiu oraz na to, jaką będzie miało samoocenę. Sposób postrzegania świata w jasnych barwach, dostrzeganie pozytywnych aspektów życia codziennego, a także budowanie dobrych relacji z otoczeniem możliwe są do osiągnięcia przez dziecko właśnie dzięki zdrowym relacjom z opiekunem.

Więź emocjonalna a typu przywiązania

Jak wskazują naukowcy, rodzaj relacji pomiędzy matką a dzieckiem można zaobserwować już u małych dzieci. Mary Ainsworth prowadziła ważne badania, w wyniku których wyróżniła trzy typu przywiązania pomiędzy matką a dzieckiem. Nieco później dodano do nich jeszcze czwarty typ – zdezorganizowany (tu więź emocjonalna między matką a dzieckiem wydaje się najbardziej zaburzona). Opisy wszystkich wymienionych niżej typów dotyczą zachowań charakterystycznych dla dzieci w wieku około roku. Wśród typów, które wyróżniła Mary Ainsworth są: bezpieczny, lękowy, unikający.

Bezpieczny typ przywiązania

Najczęściej spotykany przywiązania matki i dziecka. Charakteryzuje go zdrowa więź emocjonalna. Objawia się tym, że w obecności matki dziecko chętnie poznaje nowe otoczenie. Kiedy natomiast matka opuszcza pomieszczenie, dziecko reaguje niepokojem i woła ją. Po jej powrocie cieszy się, chroni się u niej i szybko się uspokaja.

Dziecko, które prezentuje ten typ przywiązania, dobrze rozpoznaje swoich stałych opiekunów i chętnie szuka u nich pocieszenia. Najczęściej preferuje bliskość jednego opiekuna – matki. Ten typ cechuje ok. 2/3 dzieci. W życiu dorosłym zazwyczaj są to osoby zdolne do tworzenia trwałych relacji i związków.

Typ określany jako lękowy

Lękowy typ przywiązania, niekiedy określany też jako nerwowo-ambiwalentny lub lękowo-ambiwalentny cechuje dziecko, które w nowym otoczeniu często w ogólne nie chce odejść od mamy. Nie wykazuje chęci do poznawania nowego otoczenia, cały czas pozostaje przy opiekunie.  Podczas separacji z matką odczuwa nadmierny stres, jest zrozpaczone. Po jej powrocie również reaguje bardzo silnymi emocjami. Zanim ukojona zostanie jego rozpacz mija sporo czasu.

Zachowania takie pojawiają się w odpowiedzi na chaotyczne i niezrozumiałe dla dziecka zachowanie rodziców, którzy raz wspierają dziecko, a innym razem nie. W tym przypadku więź emocjonalna wyraźnie jest zachwiana.

Dzieci, które wykazują ten typ przywiązania w życiu dorosłym mogą mieć problem z nawiązaniem dobrym relacji. W związkach często są zazdrosne i nieustannie martwią się, czy naprawdę są kochane. Mogą też mieć skłonności do huśtawki emocjonalnej.

Unikający typ przywiązania

Charakteryzuje dzieci, które mają silne uczucie odrzucenia przez matkę. Tu więź emocjonalna również zostaje zaburzona. Dzieci sprawiają wrażenie samodzielnych, a najbliższy im opiekun wydaje się nie być im potrzebny. Separacja z matką w nowym dla dziecka otoczeniu wydaje się nie robić na nim wrażenia. Można jednak zauważyć, że jego  zabawa to w rzeczywistości próba rozładowania napięcia. Takli wzorzec zachowania powstaje w odpowiedzi na komunikaty ze strony rodziców, które wskazują mu, że samo powinno radzić sobie ze swoimi emocjami. Dziecko przestaje szukać z nimi kontaktu i nie ufa im.

Ten typ może cechować aż 1/5 dzieci. W życiu dorosłym mogą to być osoby skłonne do tworzenia przelotnych związków lub unikające intymności.

Warto pamiętać

Więź emocjonalna pomiędzy matką a dzieckiem ma bardzo duże znaczenie dla zdrowego rozwoju dziecka i jego późniejszego życia. W dużej mierze wpływa na relacje z innymi osobami oraz kształtuje jego osobowość. Tym bardziej warto zwracać baczną uwagę na to, co dzieje się z dzieckiem i jak reaguje ono na swoich opiekunów we wczesnym okresie rozwoju. Być może są jakieś symptomy świadczące o tym, że musimy zmienić swój sposób postępowania względem pociechy. Warto pamiętać też, że wpływ na powstanie określonego typu przywiązania ma zarówno zachowanie rodziców, jak i predyspozycje samego dziecka. Ukształtowana we wczesnym okresie więź emocjonalna natomiast będzie mieć wpływ na relacje rodzic – dziecko przez całe życie.

Ocena

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here

CommentLuv badge